War gement hini — va Doue, pegen marc’had-mat e koustent ! — e veze brodet gant neud seiz an hevelep liv hag an danvez, bleunioù, delioù, balafennoù pe evned, ken tev ha va dorn, hag en em ledañ a rae ar c’hlinkadur-se, gweet ha kroazigellet e pep stumm, adalek an divskoaz betek ar c’hornig izelañ o ruzañ a-rez an douar ; un tamm brav a samm, neketa, evit ur verc’hig flour ha korfet-strizh krog en he zriwec’h vloaz ?
Kement ha din-me e plije dezhañ ar c’hoariva ha hennezh an hini eo a roe arc’hant da brenañ koad, lien, liv hag all evit ar c’hlinkadur heskennet, tachet ha livet evel ma ouiemp gant hon daouarn-ni, hag an danvez evit an dilhad prenet gantañ kerkoulz-all a veze troc’het ha gwriet gant e c’hoarezed.
Mots précédents
Mots suivants
klipat