Office public de la langue bretonne
Ankounac'haet krenn am boa danvez ha zoken anv ar bennoberenn-se, met ul lajadig kent na darzhas ar brezel diwezhañ e tegouezhas din en em gavout gant ur c'habiten-lestr - unan eus va c'hoarierien vihan, aet bremañ da anaon evel an darn vuiañ eus ar re all.
Meur a wech e teuas he fried hag he mamm d’he bete : « Arsa Doue, Ann-Mari, emezo, paouez, ha deus d’ar gêr da ziskuizhañ ul lajadig da vihanañ ; anez-se, biken ne vi evit kas da benn da labour ». – « Grin, emezi, grin, ha pa rankfen mervel amañ war an taol ! »
M'emaoc'h o terc'hel sez sokial un embregerezh hag a zo kablus eus un dra spontus war dachenn an endro, eo ret d'an arvesterien, pe d'ar c'hazetenner deuet da dennañ ar poltred da glokaat e bennad, kompren ster an obererezh e-korf ul lajadig, a-drugarez d'ur skeudenn nemetken [...]
Chom a ra Andrea ul lajadig o sellout outo o labourat, a-boan ma vez klevet trouz o c’hammedoù, o vorediñ emañ ar mor, morgousket eo ar menez, hag en oabl e ren didrouz, n’eus den war zihun eno evel-just rak n’eo nemet teir eur.
Splujet e teskad ar Saoz dall bet adaozet en islandeg gant ur pastor paour e lenn ar poz ur wech c’hoazh, e serr e zaoulagad ul lajadig hag e galon a grog da dalmiñ.
Mots précédents
Mots suivants
lazig