Télécharger les mots parents dienor dizenorus dreistenoret enorus
enor
Ha hi [Katell], monet hardizh gant un c'houraj mat bede an impalazr en ur lavaret dezhañ [ : «]Da zignite a urzh ha da ofis a zeskouez penaos hervez rezon ez tleez bezañ saludet ha gwraet enor dit, ma'z vete a aznavfe krouer an neñv [hag] an douar, hag a revok[f]e da afeksion diouzh an doueoù[. »]
gant enor pe respet deoc'h
enor
ober enor da ur re
derez a enor
enor
Aotrou, eme 'l louarn, re vras eo ho morc'hed, C'hwi a zo kalz re vat ; n'ho pezet poan-spered; rak m'er goulenn amañ, piv zo 'vit lakaat e ve deoc'h-hu pec'hed debriñ meur [a] benn-dañvad ? Krediñ a ran zoken e voe dezho enor Kaout en ho kof, aotrou, dre ho kouzoug digor. Hag evit ar pastor, e c'heller lavaret E tlee, dre'n hent-se, mont da glask e zeñved. Ha perak 've truez ouzh ur ouenn [a] dud ker kriz, N'o deus evit hor ren ken stur 'met o diviz ?
Rak, ni, an Dibabidi, ne veritomp ket hon enor. N'omp netra nemet uloc'h ha sempladurezh. Netra ne gont nemet an Aotrou hag E c'hras...
Roet e vez, a-dra-sur, d'an neb en deus an enor da sevel betek ar Velegiezh, plas an Aotrou Krist, end-eeun, war an douar, hag ar galloud zoken da liammañ ha da ziliammañ ar pec'hedoù.
Bez’ oa an deiz-se e[n]-dro dezhañ ul levitenn hir glas-du, hini greunadourien e ward, gant stolikennoù-skoaz koronal (1) ha netra warni nemet seizenn vras ar strollad a Enor a-dreuz e vruched, ha peurzisheñvel e seblante bezañ e wiskamant e-keñver d’e gerent ha d’e jeneraled hag admiraled en adreñv dezhañ, gouest da zallañ n’eus forzh piv adal ma pare an heol war o c’hroazioù, o medalennoù, an alaouradur hag an holl c’hlinkadur ma’z oant bec’hiet ganto.
Glav a rae ken a rae, ha pa savas Anatol France, « Bleu de Bretagne » a-enor [a enor], da satouilhat e brezegenn e stagas holl gleier an iliz-veur da vrallañ, ha tud an oferenn-bred o tont e-maez an ofis d’ober o seizh gwellañ evit ma kreskje an todilhon : darn o seniñ sutelloù houarn gant ur bizenn gras enno, darn’all o kanañ ken ma tagent « Nous voulons Dieu » ha « Catholiques et Bretons toujours ! », en-dra [endra] ma vleje a heligentañ [a-heligentañ] ar re an tu enep, rak kement loen a zouge sae pe vragoù war al « le[u]veen » hag e[n]-dro dezhi a yude dibaouez : « Hou, hou, hou, la calotte ! »
AR SON-MAN ’ZO BET KOMPOZET / EN ENOR D’E VUIAN[-]KARET / GANT JOB AR RUZIK, SEGREDOUR AR MAER, O CHOM E KERVALANJER
Ne deo ket ma skrid, eta, un ober istorek, nemet hepken, avat, ur varzhoneg strafuilhus, o klask danevelliñ reuzeudigezh ene mab-den hag e strivoù d'en em zasprenañ. Er savet em eus, koulskoude, gant ar menoz e talvezo da ziduiñ ma c'henvroiz hag en embann a ran a-greiz-kalon hag evel ma lâr Tangi Malmanche, En enor da Zoue hag en enor d'am Bro.
Krediñ a rafen kentoc'h en devije kemeret an anv-se en enor d'ar roue Louis-Philippe hag a oa neuze o ren e Frañs ; pa zeuas en doare-se ar roue bihan da vezañ filhor dezhañ.
Ouzh ar voger all eo bet ispilhet an testenioù hag ar merkoù a enor bet gant Korasidis.
"Un enor eo din ho tibab"? Amoedaj eo an daou, a gav din, ken e lezan ma amzivin da gomz e'm lec'h. Onestoc'h eo da nebeutañ.