karrigell
War ar pemdez koulz ha d’ar Sul e veze war e benn un tog du a-vent gant ur rod karrigell, hag e[n]-dro dezhañ ul livitenn gant ur gravatenn wenn, met ne leme homañ, nag e roched kennebeut-all nemet a-bell-da-bell, pa teue da soñj dezhañ, e doare ma lavare an dud a-wechoù : « Ma ! klañv-moñs e tle bezañ kannerez Job ! ».
Ouzhpenn-se e oa aketus-bras : kempenn e veze echuet pep tra gantañ ; da noz, pa baoueze, gant son an añjeluz evel en amzer gozh, e veze renket evezhiek e vinvioù gantañ, skubet al leur, lakaet ar bal en harp ouzh ar voger, ar sailh war he genoù e-kichen ar bal, eilpennet ar garrigell da virout na chomfe glav da gozhañ enni.
Mots précédents
Mots suivants
karrigellad