klom
koulm
koulmed
Koulm baour, gwelet e voe gant ur gup krabanek o sachañ war e lerc'h, evel ul laer tec'het, ur pennad reun torret. Ar gup a ya dezhi, digor ha lemm e veg, pa gouezh warnañ, d'e dro, evel ur maen pounner, eus a-greiz an neñvoù, ur pezh labous, un er. E-pad m'edo an daou-mañ oc'h en em gribinat, ar goulm a ya kuit e-biou.
Lavarout a reas : - Me 'gav brav toulligoù [sic] ho tivjod, pa vousc'hoarzhit. - Neizhi ar pokoù, « paloma » (va c'houlm), pa vezer bet fur.
Siwazh, ranket am boa ober va c’hañv war ar [c'h]ensonerezh, ur gevrenn a denne kalz re d’ar jedoniezh ; tanav a-walc’h e oa va skouarn hag en em zibab a raen gant va benveg, an trombonne, met arabat e oa din strivañ da bignal uheloc’h : Ne, sutor, ultra crepidam ! e lavared e Rom, hag e Priel : kaer az po c’hoari, gant ur sparfell biken ne ri ur goulm ! ha sed aze daou stumm disheñvel da zisklêriañ an hevelep gwirionez.
Marv 'ni eo ez in tre, en deiz-se gwad ha mel; ergerzherezed marv ar vro, va c'houlmed kentañ a vezo.
Mots précédents
Mots suivants
koulm