eñ

eff

eñ e-unan

eff ehunan

24. Ha hi lavaret : [«] Na zifer ket egzekutiñ kement tourmant az eus soñjet, rak me ne zeziran ken tra nemet ofrañ da Zoue ma c'hig ha ma gwad evel maz eo bezet en em ofret evidon, rak eñ eo ma Doue, ma fastor ha ma fried[. »]

24. ha hy lauaret : na differ quet executy quement tourmant az eux songet, rac me ne desiraff quen tra nemet offraff da doue ma quic ha ma goat euel maz eo bezet e nem offret euydoff, rac eff eo ma doue ma pastor ha ma priet,

etreze hag eñ

etrese hag ên

pe eñ zo gwir pe eñ zo gaou

pen ên so guir, pe en so gaou

kerzhet rak eñ

querset rac ên

[M.] Petra a ra ennomp-ni ar sakramant a vadiziant? D. Efasiñ a ra ar pec'hed orijinel, pe gant hini ez omp ganet, hag eñ hor gra Kristenien ha bugale da Zoue, dre voaien ar c'hras pehini a gonfer deomp.

[M.] Petra à ra ennomp-ny ar Sacramant à Vadiziant? D. Effaçi à ra ar pec'het originel, pe gant hiny ezomp ganet, hag ên hor gra Christenien ha bugalé da Zoué, dre voyen ar c'hraç pehini à gonfer deomp.

eñ

é

eñ a yae

ê aué

eñ

eñ a ya

eñ az a

eñ az ea

eñ

eff

te eo : eñ eo

ned eo ket eñ eo

ne deo qet eñ eo

Eñ a soñj dezhañ penaos ec'h arruo kalz traoù pere ne arrufint ket.

Eñ a sounch dezâ penaus e c'harruo cals traou pere ne arruffint qet.

me am beze bet; te ez peze bet ; te az peze bet ; eñ en defe bet ; eñ en devez bet

me am bezé bet ; te ez pezé bet ; te az pezé bet ; ê èn deffé bet ; ê èn devéz bet

Eñ a c'houarn tout.

Eñ en deus graet an dra-se.

Héñ en deûz gréad ann drâ-zé.

eñ

hen

Ur Gall a zo laouen hag eñ reuzeudik.

Eur Gall a zô laouen hag héñ reûzeûdik.

Eñ a ganfe

héñ a ganfé

Me a garfe gouzout hag eñ a zeuio.

Mé a garfé gouzoud hag héñ a zeûiô

Ma nad eo ket eñ.

Ma na d-eo két héñ

C'hwi, hi hag eñ a vezo pinvidik.

C'houi, hî hag héñ a vézô pinvidik.

Eñ eo a vadezo a-hed ar sizhun.

Héñ eo a vadézô héd ar zizun.

eñ

hé

eñ

héñ

An olifant, d'e dro, hag eñ fur koulskoude, 'vel ar re all gomzas ivez. Krediñ a rae, a lavaras, 'oa ar morvac'h un tamm re vras. Hag Itronig ar verienenn a gave, dioc'h he ment, re vistrik ar fubuenn.

Ann olifant, d'he dro, hag hen fur koulskoude, 'vel ar re all gomzaz ive. Kredi a rea, a lavaraz, voa ar mor-varc'h eunn tamm re vraz. Hag Itrounik ar verienen a gave, dioc'h he ment, re vistrik ar fubuen.

Ar c'hentañ lavaras mougañ ar baourentez, / Miret oc'h ar beorien da ziskouez o lorgnezh, / Hag eñ a voa manac'h, ha roet en doa d'ar paour / Kement mad en devoa : e leve hag e aour ? / Ha dre garantez eo e komze an den-se ? / Kredet neb a garo !...

Ar c'henta lavaraz mouga ar baourentez, / Miret oc'h ar beorien da ziskouez ho lorgnez, / Hag hen a voa manac'h, ha roet en doa d'ar paour / Kement vad [sic, mad] en devoa : he leve hag he aour ? / Ha dre garantez eo e komze ann den-ze ? / Kredet neb a garo !...

an aotrou Troude, ar c'horonal, hag eñ desket e-unan gant ar Gonideg, hor mestr deomp-holl, a heñchas anezhañ meur a vloavezh zo

ann aotrou Troude, ar c'horonal, hag hen desket he-unan gant Ar Gonidek, hor mestr d'e-omp holl, a hentchaz anezhan meur a vloavez zo

hag eñ hag o lâret neuze : me 'garfe kaout an abid-se ; an abid-se hag he ferc'henn a zo e-kreiz ma gourc'hemenn

hag hen hag o lâret neuze : me 'garrie kaout ann abit-ze ; ann abit-ze hag he ferc'henn a zo en kreis ma gourc'hemenn.

P’edo ar soudarded oc’h erruout e-kichen e di, ar c’here a yeas e-kreiz an hent ; hag eñ komz ouc’h ar c’habiten a yoa e penn ar vandenn : — Ac’hanta, paotred ar Republik [...].

P’edo ar zoudarded oc’h erruout e kichen he di, ar c’here a ieaz e kreiz an hent ; hag hen komz ouc’h ar c’habiten a ioa e penn ar vandenn : — Ac’hanta, paotred ar Republik [...].

Eñ eo a ranke o lavaret, abalamour m’oa eñ ar mestr warnomp, rak n’oa chomet beleg ebet ganeomp.

Hen eo a ranke ho lavaret, abalamour m’oa hen ar mestr varnomp, rak n’oa chomet belek ebed ganeomp.

Eno, hor c’henvroad, un Tarzek hervez, hag eñ ur furcher, en dije dizoloet, e strad bez ur Faraon bennak, e bro-Fayoum moarvat el lec’h ez oa gwechall un drevadennad a Gelted, ur « papuruz » poultrennek, ha warnañ dornskrid ar « Sketla ».

Eno, hor c’henvrôad, eun Tarzek hervez, hag hen eur furcher, en dije dizolôet, e strad bez eur Faraon bennak, e bro-Fayoum moarvat e-lec’h ez oa gwech-all eun drevadennad a Gelted, eur « papurus » poultrennek, ha warnan dournskrid ar « Sketla ».

Stouiñ e benn a ra-eñ, hag, o rannañ gerioù a-du, e kinnig dezho ur wastell-vel ha bleunioù-roz.

Stouï e benn a ra-hen, hag, o ranna geriou a-du, e kinnig d’ezo eur wastell-vel ha bleuniou-roz (2).

Lavaret ho pije penaos ar paotr a c’houzañve tristidigezh e vamm, eñ diagent ken seder, atav o sutellat, o kanañ, bremañ gant Mad[a]len ha Yannig, pluchet en ur c’hogn bennak, sioul, sioul, evel aon dezhañ pa wele e vamm ankeniet, an dour war he daoulagad.

Lavaret ho pije penôs ar pôtr a c’houzanve tristidigez e vamm, hen diagent ken seder, atao o sutellat, o kana, breman gant Madelen ha Yannig, pluchet en eur c’hogn bennak, sioul, sioul, evel aon d’ean pa wele e vamm ankeniet, an dour war he daoulagad.

Eñ a lakaa da ruilhañ, a-dreuz an oabl, an heol binniget, al loar hag ar stered ; eñ a zo en pep lec’h, en pep amzer, hep diwez na derou.

Hen a lakaa da ruilha, a-dreuz an oabl, an heol binniget, al loar hag ar stered ; hen a zo en pep lec’h, en pep amzer, hep divez na derou.

Mat en em anaout, eme an drouiz ; gwell avat en em vestroniañ ! Neb a anavez e namm, hag eñ dic’halloud d’en em zinammañ ha da wellaat, da betra ez eo mat ?

Mat en em anaout, eme an drouiz ; gwell avat en em vestronia ! Neb a anavez e namm, hag hen dic’halloud d’en em zinamma ha da wellaat, da betra ez eo mat ?

Piv a oa ken leal hag eñ ? Ha piv furoc’h, eeunoc’h hag eñ ?… Evel-se e vez kollet e vrud gant ar paourkaezh den.

Piou a oa ken leal hag hen ? Ha piou furoc’h, eeunoc’h hag hen ?… Evel-se e ve kollet e vrud gant ar paour kêz den.

hag eñ bezañ klañv, hag eñ klañv

hag héñ beza klañv, hag héñ klañv

— « Paour kaezh [paourkaezh] Herri ! » a lavaras ar skluzier. « Eñ eo neuze ar pakad du am eus gwelet bremaik o vont dreist ar skluz ? Bez’ ez eus tud war an douar hag o deus marvioù trist memes tra ! »

Ar pevar Garnoediad en em glaskas, ha hiniennoù eus Kallag a unanas ganimp, Herri Liegard hag e vreur Adolf, mibien d'an apotiker, Jul Herve hag eñ magnous, mab d'an horolajer, ha Frañsiz Prijant, mab d'ar marc'hadour gwin.

Ar pevar Garnoediad en em glaskas, ha hiniennou eus Kallag a unanas ganimp, Herri Liegard hag e vreur Adolf, mibien d'an apotiker, Jul Herve hag heñ mañnous, mab d'an horolajer, ha Frañsis Prigent, mab d'ar marc'hadour-gwin.

Pa ne vin ket aze, eñ a raio ivez war-dro an amprouennoù.

Pa ne vin ket aze, heñ a raio ivez war-dro an amprouennou.

Eñ am c’hare, a lavaras din, abalamour m’en doa plijadur o plegañ dindan ma domani, oc’h ober diouzh ma youl, o sentiñ ouzhin hag o heuliañ ac’hanon ; abalamour ivez m’am boa kemeret e zifenn raktal, p’o doa bet c’hoant re ar gambrad da ober goap eus e vin gwregel…

Heñ am c’hare, a lavaras d’in, abalamour m’en doa plijadur o plega dindan ma domani, oc’h ober diouz ma youl, o senti ouzin hag o heulia ac’hanoun ; abalamour ivez m’am boa kemeret e zifenn raktal, p’o doa bet c’hoant re ar gamberad [sic] da ober goap eus e vin gwregel…

Ha setu eñ kouezhet amourous.

Ha setu heñ kouezet amourous.

E dud hag eñ a oa labourerien-douar.

E dud hag heñ a oa labourerien-douar.

Ober a reas ul lamm ar pellañ ma c’hellas, ha, gant ul lamm all, setu eñ er wezenn.

Eñ an hini a rede war-lerc'h ur plac'h yaouank dianav, ur jenoflenn gantañ en un dorn, hag ur barzhoneg en dorn all.

Hag eñ, n'eo ket ar breur Celestino e oa. Gouzout a rae ober fae war galvoù ar c'hig. Eñ a oa anezhañ ur penn yen.

Mont a rae e soñjoù da vale bro, dispak-bras o eskell. C'hoant en doa, eñ e-unan, mont da redek.

- Amen ! a respontas ar vaouez, evel en derc'hent. Ha mousc'hoarzhin a reas adarre, evel en derc'hent. - Erru an eur ! eme al lean yaouank, - Poent eo mont !... Hag eñ, ha mousc'hoarzhin ivez, lentik ha mezhus...

Neuze e reas ar C’hernevad div gammed etrezek Boué de Lapeyrère, hag eñ da stekiñ goustadik gant e gildorn ouzh kof egile en un ober ur serr-lagad : « C’est chic à toi ’vat, emezañ, sacré garcier, t’as chopé le bon poste ! »