Office public de la langue bretonne
kounnaret
Yann ar Giouidig, avat, a oa aet klañv : — « Ha va bag ? ha va bag ? » — « Ho pag », eme Lom, kounnaret ivez, « a zo mat e-lec’h m’emañ. »
Hañv-goañv, forzh penaos e teurveze d'ar mor bezañ, splannoc'h eget ur melezour pe ken kounnaret hag un diaoul dichadennet, boulc'het ha kaset e veze da benn, a-wechoù deiz ha noz, pleustradegoù a bep seurt, da skouer : tennañ war listri kozh, kerreg en donvor, pe razelloù stlejet gant bigi-dre-dan, leviata, treiñ war du-mañ-tu, ha tu evit tu, ar skouadrenn a-bezh pe dre rannlistri an eil war lerc'h egile, stlepel tarzherezed hag o gwintañ goude war vourzh, eveshaat ouzh ar splujerien, kargañ glaou-douar a-dizh pe boledoù a bep seurt ment, gedal ouzh an tarzherien, hag ur bern traoù all ouzhpenn, hag e tu-hont da se kenteliañ a-hed ar bloaz pep rummad martoloded : skol ar ganolerien, skol ar fuzuilherien, an darzherien, al levierien ha zoken ar wernerien, daoust ha ne veze pell 'zo kel ebet nag eus gouel nag eus lien.
A zo kaeroc’h !... kristen ebet ne ziskouezas bezañ sebezet pe gounnaret : re vihan dra a oa kement-se moarvat dre eno.
Ha soñj ho peus, Mab-den, e yae da hendadoù, War an donn gounnaret, en avantur Doue ?
Homañ a ra d'an dud stourm dre aktoù a feiz seul wech ma vezont kounnaret, gant ar spi e tilezo an enebourien o doareoù fall d'ober ha d'en em zerc'hel.
Mots précédents
Mots suivants
kounnariñ