War ar pemdez koulz ha d’ar Sul e veze war e benn un tog du a-vent gant ur rod karrigell, hag e[n]-dro dezhañ ul livitenn gant ur gravatenn wenn, met ne leme homañ, nag e roched kennebeut-all nemet a-bell-da-bell, pa teue da soñj dezhañ, e doare ma lavare an dud a-wechoù : « Ma ! klañv-moñs e tle bezañ kannerez Job ! ».
[...] hag a-bell-da-bell ur bodadig tiez, pe gentoc’h krevier izel ha lous, gant un doenn soul hag ar mogerioù anezho graet gant plenk disliv, hag holl ken bresk da welout ma na vije ket bet ezhomm ur barr avel [barr-avel], nann da !... ur bramm hepken en divije gallet o diskar.
Mots précédents
Mots suivants
a-bell-e-pell