Office public de la langue bretonne
Skrimpañ a rejont buan war ar c’hleuz ; mes p’edont o tiskenn en tu all, soudanenn an Aotrou Breton a spegas ouc’h ur c’hef derv hag en dalc’has a-ispilh. Filip a rankas dont en-dro d’en dispegañ, hag, e-pad keit-se, ar soudard a c’hounezas kement warnezho, ma n’edo ket ouc’hpenn kant paz ken war o lerc’h.
keit-se
Petra ’fell deoc’h ? ankounac’haet krenn he devoa ne oa ket e gwir, eviti da vezañ merc’h ur Ministr, da vevañ keit-se war ul lestr-brezel ; deut e oa a-sil-da-sil da vezañ rener amguzh met gwirion ar skouadrenn ; plediñ a rae alies gant disterajoù ha zoken disterajigoù na sellent tamm ebet outi ; kiriek e oa ivez ma teue ur wech an amzer ur beleg da ganañ an oferenn war vourzh, un dra na blije ket d’an holl, rak daou pe dri ofiser a dremene evit bezañ frañmasoned, ha hervez ar vrud a rede graet he devoa d’he den kas kuit eilgabiten ar Paskal abalamour ne zouje ket hemañ trawalc’h dezhi.
E-pad keit-se e vez [eo] dalc'het al lec'h gant ho kamaraded, n'eo ket echu gant ar stankadeg, ha roet e vez bec'h d'ar boliserien.