aliet
Aliet ’ oan bet da zeskiñ ur vojenn gant La Fontaine, ha displegañ a ris eus va gwellañ Ar gounideg hag e vugale.
Teurvezout a reas va rener da zont [sic] chom ur pennadig da zivizout ganin, ha pa glevas am boa studiet e kloerdi Landreger, e voen aliet gantañ da gregiñ ar buanañ gwellañ gant ar [c'h]ensonerezh : « Diganin, emezañ, ho po al levrioù hoc’h eus ezhomm diouto, ho kenteliañ a rin ha reizhañ a rin ho poelladennoù evit netra [...] ».
Lenn a ris goude er gelaouenn e voe bet kaset an dud yaouank-se, evito da vezañ didamall-rik, da di ar c’homiser, ha dalc’het e voent eno ne oar den pegeit, rak dre gaer pe dre heg e felle d’ar Rusianed klevout diganto, ha peseurt droug e oant e-sell d’ober d’an Impalaer, hag anv o c’henwallerien, ha gant piv e oant bet aliet pe gopraet, ha pegement arc’hant o devoa bet, hag ac’hann, hag aleshont, ken ma voent war var d’anzav n’eus forzh petra, gant ma vije paouezet ganto, da vihanañ ul lajadig…
« Ma ! » e lavaras dimp e dibenn ur brezegenn hegarat-kenañ, « emaoc’h o paouez ober en ur c’hoarzhin un dra talvoudek-tre ; hogen, n’eus forzh, hoc’h aliañ a ran da genderc’hel e-giz-se, ha ra vezo penn-da-benn ho puhez priejoù ken leun a levenez ha ma ’z eo bet deiz hoc’h eured !»
Itron Anna, an itron Petropoulos he deus ma aliet da gomz ganit.
Mots précédents
Mots suivants
aliañ