teod

teaut

teod

teaut

teodoù

teaudou

diluiañ e deod

diluia e teaut

divanegañ e deod

diuanega e teaut

bravat teod !

bravâ téaud !

chomet eo bet e deod a-ispilh

chommet eo bet e déaud a-ispilh

teod fall

téaud fall

teodoù fall

téaudou fall

teod sarpant

téaud sarpand

teodoù sarpant

téaudou sarpand

lavaret kement a zeu en e c'henoù, war e deod

lavaret qement a zeu èn e c'henou, var e déaud

un teod kaer

un téaud-caër

teod

téaud

mezennoù grizienn an teod

mesennou grizyen an téaud

lakaat ur morz war e deod

lacqaat ur mors var e déaud

troc'het stagell an teod

trouc'het staguell an téaud

Ar vlaz en deus e sich kent e pennig an teod egit er staon.

Ar vlas èn deus e sich qent ê pennicq an téaud eguit èr stan.

troc'hañ stagell an teod

trouc'ha staguell an téaud

kaerat teod !

caërâ téaud

dalc'het e deod

dalc'het e déaud

derc'hel e deod

derc'hel e déaud

troc'hañ e deod da ur re

trouc'ha e déaud da ur re

neb zo stag e deod ouzh e vouzelloù

nep so stacq e déaud ouc'h e vouzellou

tañva gant begig an teod

tañva gand beguic an téaud

tañva gant pennig an teod

tañva gand peñnic an téaud

edo bremaik war benn va zeod

edo bremaïcq var beñ va zéaud

troc'hañ e deod da ur re bennak

trouc'ha e déaud da ur re bennac

troc'het e deod da ur re bennak

trouc'het e déaud da ur re bennac

un teod kaer a zen

un téaud caër a zèn

teod

téad

Me 'droc'ho ma zeod em beg kent dizeskiñ ar brezhoneg.

Mé drouc'hô ma zéôd em bék, / Keñt diziski ar brézonék.

Un teod gwall flemmus en deus.

Eunn téôd gwall flemmuz en deûz.

Distagellit e deod d'ar bugel-se.

Distagellid hé déôd d'ar bugel-zé.

Teod ar c'hazh a zo garv.

Téod ar c'hâz a zô garô.

Ker gourt eo e zaouarn ha teod ur c'hazh.

Ker gourd eo hé zaouarn ha téod eur c'hâz.

Lagad a dal teod.

Lagad a dâl téôd.

taol teod

taol-déod

teod

téôd

teodoù

téôdou

Stagellet eo va zeod.

Stagelled eo va zéôd.

Emañ e anv war bennig va zeod.

Ema hé hanô war bennik va zéôd.

C'hwezhañ e teod ur re.

C'houéza é téôd eur ré.

gwall deod

gwall déôd

he zeod

hé zéôd

e deod

hé déôd

teod

téôd

teodoù

téôdou

Neuze ar gozh vamm-giez, gant he zeod lemm ha lampr, / A lavar distagell : / — « Bremañ ac'hann ni yel, / » Mard oc'h evit hor c'has er-maez. »

Neuze ar goz-vamm-giez, gant he zeod lemm ha lampr, / A lavar distagel : / — « Bremañ ac'han ni iel, / » Mar d-oc'h evit hor c'has er meaz. »

An teod labenn alies d'e dro a vez flemmet, / Pa na vez dispennet.

Ann teod laben aliez d'he dro a vez flemmet, / Pa na vez dispennet.

An azen, deuet e dro, a lavar evel-henn : / "Ned eus ket pell, soñj am eus, ur wech, en ur dremen, / Dre ur prad glas a oa, me 'gav din, d'ur manac'h, / An naon, ar yeot flour ha, m'en diskuilh hep nac'h, / Dre ali Paol gornek o sutal em fenn sot, / E peurjon er prad-se ledander va zeod.

Ann azen, deut he dro, a lavar evel-hen : / "Ne deuz ket pell, sonj am beuz, eur weach, en eur dremen, / Dre eur prad glaz a voa, me gav d'in, d'eur manac'h, / Ann naoun, ar ieod flour ha, m'hen diskuill hep nac'h, / Dre ali Paol-gornek o sutal em fenn zod, / E peurjounn er prad-ze ledander va zeod.

P’am boe debret un tamm hag evet ur banne sistr mat, e teuas un tammig bihan va zeod din, hag e lavaris da Jañ-Mari : — Ne ouzon ket perak e roit deomp hirie ur pred ker mat, c’hwi, ha n’ho poa roet deomp dec’h nemet pep a gosh banne soubenn.

P’am boue debret eun tamm hag eved eur banne sistr mad, e teuaz eun tammik bian va zeod dign, hag e liviriz da Jan-Mari : — Ne ouzounn ket perak e roit d’eomp herrio eur pred ker mad, c’houi, ha n’ho poa roet d’eomp deac’h nemed peb a gos-banne zoubenn.

Me a flouras e gein dezhañ hep lavaret ger, gant aon da vezañ klevet, ha Polidor en em lakeas da lipat va divoc’h ha va daouarn gant e deod karantezus.

Me a flouraz he gein d’ezhan heb lavaret ger, gand aoun da veza klevet, ha Polidor a en em lakeaz da lipat va diou-voc’h ha va daouarn gand he deod karantezuz.

Mat [e] leverez, eme ar re all ; a-raok ma’z eor d’o c’hlask di o devezo bet amzer da uzañ o zeod en ur bediñ o Doue.

Mad a leverez, eme ar re-all ; araok ma’z eor d’ho c’hlask di o devezo bet amzer da uza ho zeod en eur bedi ho Doue.

— Va Doue, eme Anna o vont adarre war bennoù he daoulin, nerzh ha galloud d’am c’halon, skiant d’am zeod ! Ho polontez ra vezo graet warnon ha war va buhez !

— Va Doue, eme Anna o vont adarre var bennou he daoulin, nerz ha galloud d’am c’haloun, skiant d’am zeod ! Ho polontez ra vezo great var-n-oun ha var va buez !

n'eus ket a be dra da c'hlebiañ an teod

n'oez ket a be dra da c'hlibya an teod

skarnilet eo va zeod gant ar sec'hed

skarnilet eo va zeod gad ar zec'hed

P’o deus bet klevet anv eus an aotrou person, ar valtouterien, peurvuiañ lañchennet-mat koulskoude, peg o zeod eus o staon, ha kuit ha buan. An aotrou person !…

P’o deus bet klevet hano eus an ôtrou person, ar valtouterien, peurvuia lanchennet mat koulskoude, peg o zeod eus o staon, ha kuit ha buan. An ôtrou person !…

Ar goaperien, an teodoù fall a lavare « en stank ar vilin-avel » ; en gwirionez, o tont d’ar gêr eus a Vro-Saoz, evit dimeziñ da Janedig.

Ar goaperien, an teodou fall a lavare « en stank ar vilin-avel » ; en gwirione, o tont d’ar gêr eus a Vro-Zaoz, evit dimeï[i] da Janedig.

An aotrou kure a ziskouezas dezhañ, sklaer evel an deiz, penaos ne oa nemet ur bugelig diskiant, daoust dezhañ da vezañ lemm a deod hag a spered.

An ôtrou kure a ziskouezas d’ean, sklêr evel an de, penôs ne oa nemet eur bugelig diskiant, daoust d’ean da vea lemm a deod hag a spered.

Ha gant beg e deod e lipe e vuzell, troñsal a rae e fri.

Ha gant beg e deod e lipe e vuzell, tronsal a rê e fri.

— Un dakenn, Mari-Janig !… Hag an aotrou barner evurus, evurus, hantervezv, ma veze skañv a spered, gwall bounner e veze a dreid, ha tev e deod.

— Eun dakenn, Mari-Janig !… Hag an ôtrou barner evurus, evurus, hanter-veo, ma vije skanv a spered, gwall bounner e vije a dreid, ha teo e deod.

Dre ma sklaerae o mennozhioù, o zeodoù ivez en em zivorze, ha pep hini a gonte d’ar vartoloded all, deut d’an ostaleri evit gouzout an doare, ar pezh a oa bet c’hoarvezet gante.

Dre ma sklerae o mennoziou, o zeodou ive en em zivorze, ha pep-hini a gonte d’ar vartoloded all, deut d’an osteleri evit goût an doare, ar pez a oa bet c’hoarveet gante.

— Peoc’h war an traoù-se, Bilzig ! — Ya, ya ! mamm Izabel. « Tevel hag ober ». N’eo ket ret deoc’h kaout aon : ne vin ket tapet diwar-bouez va zeod.

— Peoc’h war an traou-ze, Bilzig ! — Ya, ya ! mamm Izabel. « Tevel hag ober ». N’eo ket red d’ec’h kaout aon : ne vin ket tapet diwar-bouez va zeod.

Peg teod Bilzig eus e staon, sec’h e gorzailhenn evel tont.

Peg teod Bilzig eus e staon, sec’h e gorzailhenn evel tont.

Goulc'hen, ar Paganad, a oa ur marvailher. E deod a yae en-dro kel lijer hag ur vilin-baper.

Goulc'hen, ar Paganad, a oa eur marvailher. E deod a yae en-dro kel lijer hag eur vilin-baper.

teod

edo e penn va zeod

gant begig e deod

Ar Braz en doa un dremm plijus-kenañ, un daoulagad lirzhin, un aer hegarat ; ar Govig a oa heñvel ouzh ur mestr martolod, gant e benn tev hag e golier barv, e gorn-butun na guitae ket e veg : mont a rae e deod en-dro hep ehan, evel rod ur vilin.

Ar Braz en doa eun dremm plijus kenañ, eun daoulagad lirzin, eun aer hegarat ; ar Goffig a oa heñvel ouz eur mestr-martolod, gant e benn teo hag e golier baro, e gorn-butun na guitae ket e veg : mont a rae e deod en dro hep ehan, evel rod eur vilin.

A ! re hir eo bet e fri, ha kalz re hir e deod !…

An neb a ya re vuhan e deod en dro [en-dro], a lavaro, mod pe vod, sotonioù. Rak an den a wir furnez, ne gomz morse dre bres.

Lukaz, avat, en doa un dra bennak nevez da lavarout dezho, daoust ma oant mezv, rak ur c’heloù eus ar seurt a zo ur pouez re bounner, ha ret eo disammañ an teod dirak an den kentañ a vo kavet war an hent, na pa vefe roue pe pilhaouer.

Ne oa ket a zarempred etrezomp hag i, nemet a-wechoù taolioù dorn ha taolioù teod.

Ne oa ket a zarempred etrezomp hag i, nemet awechou taoliou dorn ha taoliou teod.

— « Kavout a ra din », eme Lukaz, « eo deuet ho teod da vezañ skañvoc’h gant marv hoc’h eontr ? »

N’o doa graet nemet koll amzer hag uzañ teod.

Ker ruz eo da jenoflez/ Ha teodoù levrini,/ Jenoflez o delioù c'hwek,/ Jenoflez eus da liorzhoù,/ Frond ganto evel ma ouzez,/ Hag o c'houzout diouzh da frond.

Rak p'az po graet da dreuz er bed-mañ, ne blijfe ket dit emichañs klevout teodoù fall o vegata : gallout a ra hennezh c'hoari bremañ e Aotrou, goude m'en devoa e dad-laer graet gaou ouzh ur bern tud.

Rak p'az po graet da dreuz er bed-mañ, ne blijfe ket dit emichañs klevout teodoù-fall o vegata : gallout a ra hennezh c'hoari bremañ e Aotrou, goude m'en devoa e dad-laer graet gaou ouzh ur bern tud.

Ne oa ket evit e deod, lemmoc'h a-wechoù eget un aotenn, ha n'en devoa ket desket e trenker buan ur pentoniad mel gant un hanter loaiad vestl.

Ne oa ket evit e deod, lemmoc'h a-wechoù eget un aotenn, ha n'en devoa ket desket e trenker buan ur pentoniad mel gant un hanter-loaiad vestl.

Kement ha diskouez pegen aketus e veze darn eus va c'hoarierien, va roue Morian en devoa livet en du n'eo ket hepken e zremm, e zaouarn hag e zivrec'h, met ivez... e deod.

Petra bennak ma veve muioc'h eget n'eus forzh piv e doujañs Doue - bet 'oa zoken maeronez unan eus kleier Priel - ne oa ket evit he zeod ha gallet ho pije kanañ dezhi gant gwir abeg : Deiz mat, Katell bebrennig, / Lemmoc'h he beg eget ur spilhennig !

Petra ' c'hoarvezfe ma vefemp dizornet ? / Hon teodoù simudet a chomfe skornet, / Rak diganto, da brezeg, ' lamfed ar gwir / Dre an urzh a lerez ken kalet ha dir.

Petra ' c'hoarvezfe ma vefemp dizornet ? / Hon teotou simudet a chomfe skornet, / Rak diganto, da brezeg, ' lamfed ar gwir / Dre an urz a lerez ken kalet ha dir.

Dalc'het 'm eus war ma zeod ha furoc'h ' oa, me gred, / Gant aon 've dav, un deiz, damantiñ 'vit an droug.

Dalc'het 'm eus war ma zeot ha furoc'h ' oa, me gred, / Gant aon ' ve dao, eun deiz, damanti 'vit an droug.

Teod wiber ma c'harabasenn, / War-zu un islonk leun a euzh, / En deus ma stlapet er gasenn / Am spouron mantrus hag am beuz.

Teot wiber ma c'harabasenn, / War-zu eun islonk leun a euz, / En deus ma stlapet er gasenn / Am spouron mantrus hag am beuz.

Un teod ifern zo en ho penn / A-walc'h, maouez ! Tavit, m'ho ped / Re 'm eus klevet hag ac'halenn, / Diwar ho tro, ez an d'ar red.

Eun teod ifern ' zo en ho penn / A-walc'h, maouez ! Tavit, m'ho ped / Re 'm eus klevet hag ac'halenn, / Diwar ho tro, ez an d'ar red.

Hag an teodoù fall da lavarout zoken e teu e-unan Ministr ar Post war al listri a ra un ehan e Monrovia evit gwerzhañ timbroù d'ar veajourien, evit klask leuniañ un tammig en doare-se yalc'h difoñs ar Gouarnamant.

An Ao.Utterson a huanadas don, hep ur ger ; an den yaouank a lavaras neuze goude ur pennad : "Sed a zesko din tevel. Mezh 'm eus da vezañ re hir va zeod".

Kostezet eo e benn hag e deod a zivilh diouzh e c'henoù.