Pell, pell-amzer e oa abaoe m’en devoa graet ar paotr e zibab, abaoe m’en devoa faoutet gant e gontell biz-meud ur plac’hig yaouank ha sunet dezhi he gwad, abaoe m’en devoa hi dalc’het semplet entre e zivrec’h, abaoe end-eeun ma oa bet deut, hi hag he mamm, evit hen trugarekaat : he mouezhig he devoa sederaet e galon, he skeudenn a blac’hig kuñv a oa antreet en e eñvor.
Din da c’houzout, n’am eus ket bet a-hed va buhez darempred gant meur a sant, met war a gredan e tlee sent gwechall bezañ heñvel ouzh intañv Lanuon [Lannuon], gant e vousc’hoarzh habask ; kuit a c’hwervoni, gant peoc’h e selloù melkonius, e vouezhig izel ha flour, e stumm da juntrañ e zaouarn e fin ar pred, ha da bediñ, n’eo ket diwar vegig e deod met gant holl dan e galon.
Drc'hel a rae, pennek, da skrapat ar c'hoad gant he daouarn en ur ziruskiñ hec'h ivinoù pa glevas ur vouezhig klouar en he c'hichen o leñvañ
Gerioù a-raok
Gerioù da-heul
mouezh-kof