Office public de la langue bretonne
pellder
pellder diwar gogn
Deuet on da chom davet ma zud e parrez Karnoed, en un ti brav, livet gwenn, war blasenn ar bourk, keñver gant an iliz, un ti kempenn, dalc'het gant ma mamm, ennañ kombodoù bihan evel emañ ar mod gant bourc'hizien Vreizh-Izel : ur gegin, ur sal, ur burev, dispartiet gant un trepas ; teir gambr a bigner dezho gant ur « viñs-tro » ; ha d'an nec'h tre, ar solier, div gambrig all, a zizoloer dre o frenestroù an holl vourk, hag er pellder, dremmwel fromus ha gwagennus tosennoù Kerne.
Edon ’ta o lenn er gwasked war ar pont pa stagas a-greiz-holl an oabl da gaoulediñ : « Dal ’ta, emezon, daoust ha keloù glav a vefe gant an amzer ? » ha me em sav, e-sell da ziskenn gant an diri war du va gwele, pa spurmantis er pellder, a-rez an dremmwel, un doare aezhenn vorlivet o sevel eus ar mor, o kreskiñ dibaouez hag o ledanaat muioc’h-mui, kement ha ken bihan ma teuas da stummañ evel un dinell divent, pe gentoc’h ur volzenn iliz, ha seul ma ’z ae an dra-se war vrasaat ha war frankaat, seul vuanoc’h e kemme he liv : gwenn-sin da gentañ, arc’hant goude hag a-benn ar ar fin ken ruz ha pa vije bet du-hont un tangwall eus ar skrijusañ oc’h ober e reuz.
A-wechoù e tegouezhe dimp klevout ur c’horn all o vouboual er pellder, met netra ne veze gwelet, hag ar mor, sioul[-]kenañ, ne rae na fiñv na soroc’h, evel p’en divije bet aon rak ne oar den petra, pe evel pa vije bet o c’hedal ivez kerkoulz ha ni.
Ha dizale, dre sellout er-maez eus ar porched, e c'hallas an noter gwelout ouzh peseurt den en defe afer. Bihan e oa hemañ ha gwisket eeun-tre; daoust d'ar pellder, ne c'halle e neuz nemet displijout d'an arvester.
Mots précédents
Mots suivants
pelldestenn