gwelien
Diganimp ’vat, ar re baourañ, ne veze kemeret nemet tri-c’hant lur er bloaz, hag evit ar bern arc’hant-se, bez’ e veze da greisteiz ha d’an noz, n’eo ket gwelien, met ur soubenn eus ar c’hentañ, un dailhenn vrav a gig-bevin pe leue gant avaloù-douar, fav, piz, pe louzoù all diouzh ma veze koulz ar bloaz, ur werennad jistr war ar marc’had ha bara gwenn sof-kont.
Ne blije ket d’hor martoloded patouilhal e traezh ha mailh ar straedoù, ha klemm a raent dreist-holl dre ne gavent en ostalerioù netra da derriñ o sec’hed nemet te, laezh ha dour-orañjez [dour orañjez] : « Gwell eo ganimp, emezo, leuskel ar gwelien[-]se gant neb a garo ; aon hon eus rak bezañ kent na vefe pell e par ar marv gant ar red-kof ».
Gerioù a-raok
Gerioù da-heul
gwell