Poaniañ a ra en noz, en deiz, / Evidoc'h, 'vit he bugale, / Hag he c'harantez, war vale, / Ne baouez da bediñ gant feiz, / Evit ma troy da vat ar bed, / Ma teuy kalon, skiant d'he fried, / E-lec'h brabañs, lorc'h ha fouge / M'en devezo doujañs Doue, / Ma talc'ho mat d'ar gourc'hemen, / Pa n'en defe ket ur varvenn !
bale
Ker skañv e oa e vale hag hini ur c’hazh pa vez da vat o logota.
Ur pennadig kent na grogas an deiz da sevel, pa grede d’an dud war vale e oa sorennet va mamm, he devoa goulennet evelhen [sic, evel-henn] : « N’emañ ket va mamm aze ?... en anv Doue, va lakait war he barlenn, eno e fell din mervel ».