Office public de la langue bretonne
pe qéhyd ?
pe gué-hyd
ac'hann da begeit ?
pegeit
An eil diaoul. — « Abaoe pegeit amzer n’hoc’h eus ket lavaret ho pedennoù-noz ? »
Lenn a ris goude er gelaouenn e voe bet kaset an dud yaouank-se, evito da vezañ didamall-rik, da di ar c’homiser, ha dalc’het e voent eno ne oar den pegeit, rak dre gaer pe dre heg e felle d’ar Rusianed klevout diganto, ha peseurt droug e oant e-sell d’ober d’an Impalaer, hag anv o c’henwallerien, ha gant piv e oant bet aliet pe gopraet, ha pegement arc’hant o devoa bet, hag ac’hann, hag aleshont, ken ma voent war var d’anzav n’eus forzh petra, gant ma vije paouezet ganto, da vihanañ ul lajadig…
Daoust ha ma ’z eo tremenet evidon ar c’houlz c’hoari va zroad porc’hell – petra bennak ma lavar tud ’zo : hag ur c’hozh paotr-karr e plij dezhañ ober d’e skourjez strakal gwech ha gwech all – n’eus forzh, n’ouzon ket pegeit ’zo ne vez montr ebet e[n]-dro din.
Pegeit hon dalc'ho 'ta amañ en dienez ?
Penaos e vez evezhiet ha diwallet al lec'h : kameraioù, vijiled, porrastell a c'hallfe degas ur gudenn, kleier-galv, orjal-dreinek ha dorioù-tredan, troiadoù-evezhiañ ar boliserien, pegeit zo d'ar c'homiserdi tostañ evit gouzout an amzer ho po a-raok ma en em gavfe ar polis war al lec'h, pe, er c'hontrol, a-benn pegeit e teuy d'ho sikour ma trofe fall an traoù abalamour da enebourien feuls...
Pegeit emaint en sell da chom aze ?
Mots précédents
Mots suivants
pegement