Ha hi [Katell], monet hardizh gant un c'houraj mat bede an impalazr en ur lavaret dezhañ [ : «]Da zignite a urzh ha da ofis a zeskouez penaos hervez rezon ez tleez bezañ saludet ha gwraet enor dit, ma'z vete a aznavfe krouer an neñv [hag] an douar, hag a revok[f]e da afeksion diouzh an doueoù[. »]
pe bete peur ?
bete ma
bete gwelet
bete na ray ket
em bete
Pa glevjont e voe bet pedet Combes da vleniañ gouel Renan, mont a reas d’e vete un toullad Aotro[u]nez eus ar gostezenn enep na badent ket gant ar c’hoant dizaliañ ar fallakr-se da zont da Landreger.
Meur a wech e teuas he fried hag he mamm d’he bete : « Arsa Doue, Ann-Mari, emezo, paouez, ha deus d’ar gêr da ziskuizhañ ul lajadig da vihanañ ; anez-se, biken ne vi evit kas da benn da labour ». – « Grin, emezi, grin, ha pa rankfen mervel amañ war an taol ! »
Ne ouie ket Emil hon yezh, met intent a rae moarvat ne oad ket o lavarout dezhañ : « Deiz mat, Aotrou, deuit ’ta aliesoc’h d’hor bete ! »
He c'has a ran da vete Koula.
Gerioù a-raok
Gerioù da-heul
betek