allas
allas
allas
allas
allas !
allas ! Hast kaer
— « Beuzet ! » a lavaras ar voereb strafuilhet. — « Beuzet ! Allas ! »
Adal ma voe teñval a-walc’h anezhi, e lidjomp an deiz-se el lenn vras ur gouel veneziat ar seurt n’eus ket bet gwelet e bar e Cherbourg na kent na goude, met allas kalz re bell, emichañs, e tremene hor bigi diouzh ar paourkaezh tud a beurleunie ar c’hae hag ar straedoù, an eil o vountañ hag o sachañ war egile, hag ar re, niverusoc’h c’hoazh, o devoa pignet gant mil boan war lein an torgennoù tro-dro d’ar porzh.
Daoust da se, strivañ a ra da stardañ he divrec’h e-dro [sic, en-dro]d’he mabig ; santout a ran war va jod c’hlebiet gant he daeroù ur pok ken tomm hag ur c’hlaouenn, rak un derzhienn spontus a zo ganti, ha c’hoant, ya, c’hoant bras he deus da lavarout un dra bennak, met allas, n’eo ket evit distagañ ur ger…
Gallet am bije lavarout d’ar vaouez-se : «Allas, Itron gaezh, n’eo ket diouzh he ment, na moarvat diouzh he fri, e wez prenet ur wiz ! »
Gerioù a-raok
Gerioù da-heul
allazig